اینجا فرمول یک
استارت خورد

قبل از فرمول یک، هفت سال — از ۱۵ سالگی — در لوازم یدکی کار کردم. اولش شاگرد مغازه بودم؛ بعد کم‌کم لوازم تزئینات خودرو آوردم و در یکی از قفسه‌های همان فروشگاه می‌فروختم. بعدتر شیشه‌دودی یاد گرفتم و جلوی همان مغازه شیشه‌دودی می‌زدم.

یک مدت هم با صاحب آنجا پخش لوازم یدکی می‌رفتم؛ از چالوس تا تالش، گیلان و مازندران. دوران دانشگاه هم همین‌طور گذشت تا اینکه رفتم سربازی.

خدمت که تمام شد، فرمول یک را استارت زدم. ۳۰ میلیون خودم داشتم، ۵۰ میلیون هم پدرم به من داد. با همان توانستم قفسه، تابلو، کارت ویزیت و مقداری جنس از تهران بخرم.

کارم لوازم تزئینات پراید و پژو بود، به‌همراه خدمات شیشه‌دودی.

تمام این مسیر همیشه استوری می‌گذاشتم و دستم به محتوا خوب بود. کم‌کم پست گذاشتن را هم شروع کردم، از همان ابتدای فعالیت فروشگاه. بعد آمدم جلو دوربین و محتوایم دیده شد. خدمات شیشه‌دودی را گذاشتم کنار و تمرکز رفت روی فروش و تولید محتوا.

تا اینکه پیجم شد ۱۸ هزار. یک ادمین گرفتم؛ دو سه هفته — نهایت یک ماه — بعد شد ۳۰ هزار، و یک‌دفعه با یک پست از ۳۰ هزار شد ۱۰۰ هزار، ظرف یکی دو هفته.

رفتم دنبال آموزش خودم و بالا بردن مهارت کسب‌وکار. فروشگاهم جان گرفت و شدم یک تزئینات خودرویی مطرح در شهر و استان خودم، با کلی ارسالی در روز.

یک ۲۰۶ قرمز خریدم و هر روز آن را اسپرت می‌کردم و در پیج می‌گذاشتم. همین هم در معروف شدنم بین ماشین‌بازها خیلی نقش داشت.

پرفروش‌ترین محصول ما کمک‌فنر گازی روغنی KDS بود و نمایندگی‌اش را هم داشتیم. ایده این بود که یک کافه جلوبندی بزنیم؛ دو استادکار بیاورم، مردم بیایند جلوبندی ماشینشان را اینجا تعمیر کنند و در قسمت کافه فروشگاه منتظر بمانند تا ماشین آماده شود.

آن موقع دوره کد ۳ ایران بیزینس را می‌رفتم. بعد از اینکه آقا میلاد عزیز آمد فروشگاه و گفت این کار را نکن و نظرات دیگری داد، منصرف شدیم و رفتیم سمت فروش و فروشگاهی شدن.